Caveman

Αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου θεατρόφιλο, είπα να πάω χθες να παρακολουθήσω μια παράσταση. Αυτή δεν ήταν άλλη από τον περίφημο Caveman που φέτος τον ενσαρκώνει ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

Οι εντυπώσεις μου από την παράσταση ήταν θετικότατες, αν και είχα την αίσθηση ότι "Τσιβιλίκιζε" λίγο ο φίλτατος Βλαδίμηρος. Άμεσος λόγος, έξυπνα παραδείγματα στα οποία αρκετοί είδαν τους εαυτούς τους μέσα σε αυτά και εντέλει αρκετό γέλιο.
Η παράσταση πραγματεύεται τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα και τη δυσκολία στην επικοινωνία ανάμεσα τους.

Το ότι είναι μια πολύ ωραία παράσταση αποδυκνείεται από το γεγονός ότι παρόλο που επρόκειται για ένα μονόλογο, δεν κουράζει καθόλου και σου αφήνει στο τέλος ένα ευχάριστο συναίσθημα. Εκτός και αν ανήκεις στους ιδιαίτερα απαιτητικούς, οποτε μπορεί να τη βρεις και βαρετή...

Και για να μην αδικήσω και τον πρωταγωνιστή με το πρώτο μου σχόλιο, ένας από τους λόγους που θεωρώ ότι είναι μια πολύ καλή παράσταση είναι και η ερμηνεία του Βλαδίμηρου Κυριακίδη ο οποίος κατάφερε να μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον επί 2 ώρες και να μας χαρίσει ένα ευχάριστο βράδυ Παρασκευής με την αμεσότητα του.

Εν τέλει σε βάζει να σκεφτείς κατά πόσο είσαι και εσύ ένας Caveman.

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω αν είναι λόγω του ότι έκλεισα τα 30 αλλά παρατηρώ μία μεταστροφή μου στα είδη διασκέδασης. Μάλλον κάποια απωθημένα παλαιότερων ετών βγάζω.

Υ.Γ.2 Επόμενη παράσταση: "Εχθροί εξ αίματος" και βλέπουμε, γιατί ο χειμώνας ο πολιτιστικός χειμώνας προβλέπεται μακρύς...

30

Τα 30 είναι περίεργη ηλικία. Τα έκλεισα πριν από περίπου 3 μήνες. Άλλοι το παίρνουν ελαφρά, άλλοι το παίρνουν βαρέως και άλλοι αδιαφορούν τελείως.

Είναι σύνηθες να μπαίνουμε στο τριπάκι των εξής ερωτήσεων:
Πόσα πράγματα πρέπει να έχει κάνει κάποιος μέχρι να κλείσει τα 30;
Τι πρέπει να έχει αποκτήσει μέχρι αυτή την ηλικία;
Τι εμπειρίες πρέπει να έχει;
Και άλλες παρόμοιες.

Κάπου εκεί σε πιάνει το άγχος.
Αν είσαι άντρας σκέφτεσαι ότι πρέπει να βρεις άμεσα μια σταθερή δουλεία, αν είσαι γυναίκα ότι πρέπει να κάνεις άμεσα οικογένεια και παιδιά.

Ο κόσμος μας είναι γεμάτος στερεότυπα τα οποία καθοδηγούν τη ζωή μας. Οι περισσότεροι είμαστε θύματα των "πρέπει", τα οποία πολλές φορές τα συγχέουμαι με τα "θέλω".

Ένα τέτοιο στερεότυπο είναι και η ηλικία. Η οποία εντέλει δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας αριθμός.

W. Vs. Frost/Nixon

Είχα δει την ταινία W. στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η ταινία Frost/Nixon ήταν αυτή με την οποία έκλεισε το Φεστιβάλ και την είδα σήμερα. Όλιβερ Στόουν από τη μία (W. ), Ρον Χάουαρντ από την άλλη(Frost/Nixon).

Κατά την ταπεινή μου άποψη δεν τίθεται θέμα σύγκρισης των δύο σκηνοθετών καθώς η φιλμογραφία του δεύτερου είναι μακράν καλύτερη, αλλά ας επικεντρωθώ στις 2 αυτές ταινίες.

Το W. καταπιάνεται με στιγμιότυπα από τη ζωή του, για λίγο ακόμη, "πλανητάρχη" Τζόρτζ Μπους Jr. Όταν έμαθα ότι θα προβληθεί η ταινία στο φεστιβάλ ενθουσιάστηκα και ήθελα να τη δω οπωσδήποτε. Ακούγοντας και την εισαγωγή του σκηνοθέτη πριν από την ταινία, κατά τη διάρκεια της βράβευσης του με τον, πολύπαθο, "Χρυσό Αλέξανδρο", οι προσδοκίες μου ανέβηκαν. Κάπου εκεί άρχισε η ταινία. Αν μπορούσε να κατέβει ξανά στις εκλογές ο Μπους θα νόμιζα ότι ήταν ταινία της προεκλογικής του καμπάνιας. Αλλά ήταν κάτι πολύ χειρότερο. Ήταν η πλήρης απενοχοποίηση του. Τον παρουσίαζε ως ένα άβουλο ον, το οποίο παρασύρθηκε από κακούς συμβουλάτορες (από τον "σατανικό" Τσέινι). Έναν άνθρωπο που για όσα έκανε εμφανιζόταν ότι ο ίδιος πίστευε ότι θα οφελούσαν το κοινωνικό σύνολο. Ότι βοηθούσε στην εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στο Ιράκ κ.α. Τον κορόιδεψαν, σύμφωνα με την ταινία, για τα πυρηνικά στο Ιράκ. Και είχε και ψυχολογικά προβλήματα από την απόρριψη του πατέρα του. Άλλον Μπους μας παρουσίασε στην εισαγωγή του ο Όλιβερ Στόουν και άλλον στην ταινία. Στο Q. & A. (Questions and Answers) που ακολούθησε είπε, (απ'ότι έμαθα γιατί δεν άντεχα να μείνω και να το παρακολουθήσω), μία από τα ίδια με την εισαγωγή. Περιττό να πω ότι όσοι παρακολούθησαν την ταινία και δεν έμειναν στη "λάμψη" του χολυγουντιανού αστέρα έφυγαν απογοητευμένοι από αυτό που παρακολούθησαν.


Από την άλλη, το Frost/Nixon πραγματεύεται μια αληθινή ιστορία. Τη συνέντευξη που έδωσε ο μόλις παραιτηθείς εκείνη την περίοδο Ρίτσαρντ Νίξον, σε έναν περισσότερο ψυχαγωγό παρά δημοσιογράφο, τον Ντέιβιντ Φροστ. Περιγράφει όλο το χρονικό από τις διαπραγματεύσεις για την επίτευξη της συμφωνίας για τη συνέντευξη, την όλη προετοιμασία των δύο πλευρών για αυτήν, την ίδια τη συνέντευξη, μέχρι εν τέλει τα αποτελέσματα και τον αντίκτυπο που είχε αυτή. Ο Χάουαρντ δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν ωραιοποιεί καταστάσεις.

Δύο ταινίες που η θεματολογία τους δεν απέχει και πολύ. Δύο πολιτικοί με πάρα πολλά κοινά. Από πολλους χαρακτηρίζονται οι 2 χειρότεροι πρόεδροι στην ιστορία των ΗΠΑ. Δύο, όμως πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις από τους δύο σκηνοθέτες.

Προσωπικά θα σας συμβούλευα να μη δείτε το W. . Δεν θα είναι τίποτα απ'όλα όσα περιμένετε. Όσο για το Frost/Nixon δεν είναι καμία επική ταινία αλλά δεν είναι και χάσιμο χρόνου.

Η σημερινή νεολαία...

Όπως λέει και ένας φίλος "μασημένη τροφή"

Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα. Το κατάλαβε κανείς; Σε μια εβδομάδα αλλάζει ο χρόνος και το μόνο που βλέπουμε είναι νέους στους δρόμους, δημάρχους να καίγονται για τα καμένα δέντρα και να αποκαλούν απόβλητα της κοινωνίας κάποιους που τους πέταξαν μελομακάρονα (τελικά έχουμε ακόμα χιούμορ στην πόλη μας), και κάτι βολεμένους τύπους που λένε το μακρύ τους και το κοντό τους στα παράθυρα και όπου αλλού σταθούν ή βρεθούν.

Εγώ σαφώς και δεν μπορώ να μιλήσω σαν νεολαίος γιατί αισθάνομαι ότι σιγά σιγά απομακρύνομαι από αυτή τη γενιά, τουλάχιστον ηλικιακά. Αλλά υπάρχει μία κοπέλα που σαφώς και ανήκει σε αυτό που λέμε "σημερινή νεολαία". Τη λένε Amy McDonald. Σαν όνομα μπορεί να μη σας λέει τίποτα, αλλά αν ακούσετε τη φωνή της στο βιντεάκι που παραθέτω θα αναγνωρίσετε την ερμηνεύτρια του "This is the life".

Στο τραγούδι του οποίου παραθέτω και τους στίχους λέει απλά πράγματα. Αν γνωρίζετε λίγα αγγλικά θα τα καταλάβετε. Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο είναι οι πρώτοι στίχοι από το ρεφραίν.

"Και εσείς λέτε, "Τα παιδιά μου δεν ήταν ίδια,
τα παιδιά των παιδιών μου φταίνε",
και εσείς λέτε, "Στις μέρες μου συμπεριφερόμασταν καλύτερα",
όμως δεν είναι πλέον οι μέρες σας."

Αν ακούσετε το τραγούδι και προσέξετε τους στίχους θα δείτε και τη θέση μου για όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες 20 μέρες στη χώρα μας.

Και όπως θα έκλεινε και η Amy:

"Είμαστε οι νεολαία του σήμερα,
θα λέμε όσα θέλουμε να πούμε,
είμαστε οι νεολαία του σήμερα,
δεν μας ενδιαφέρουν καθόλου όσα έχετε να πείτε..."


Καλές γιορτές να έχουμε...

Δώστε και σώστε;

Με αφορμή τη βοήθεια που έδωσαν οι ομάδες ποδοσφαίρου και μπάσκετ του ΠΑΟΚ για να μπορέσει να κάνει θεραπεία για ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας που έχει ένα αγγελούδι μόλις ενός έτους, η μικρή Κατερίνα, θυμήθηκα και άλλες ανάλογες προσπάθειες που έγιναν ώστε απλοί πολίτες να βοηθήσουν ανθρώπους που είχαν πραγματικά πολύ μεγάλη ανάγκη (είτε για λόγους υγείας είτε λόγω κάποιας φυσικής καταστροφής). Τηλεμαραθώνιοι, ραδιομαραθώνιοι και άλλες ανάλογες προσπάθειες έχουν γίνει αρκετές φορές. Τις περισσότερες το ποσό που συγκεντρωνόταν ήταν αρκετά μεγάλο. Πρίν αρκετό καιρό είχα ακούσει ότι τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί για ένα παιδάκι που είχε άμεση ανάγκη από μια επέμβαση που μπορούσε να γίνει μόνο στις ΗΠΑ είχαν δεσμευτεί από την τράπεζα στην οποία είχαν κατατεθεί για γραφειοκρατικούς λόγους με συνέπεια το παιδάκι να χάσει τη ζωή του χωρίς να έχει την ευκαιρία να δώσει μια τελευταία μάχη για αυτήν. Το καταδίκασε η "γραφειοκρατία".

Ολοι θυμόμαστε τις φωτιές στην Πελλοπόνησο. Έγιναν τηλεμαραθώνιοι, άνοιξαν λογαριασμοί σε τράπεζες αλλά τα λεφτά απ' όσο γνωρίζω ακόμα να φτάσουν σε όσους τα έχουν ανάγκη και για τους οποίους συγκεντρώθηκαν.

Από τον μεγάλο σεισμό στην Αθήνα κάποιοι άλλοι συμπολίτες μας έμειναν άστεγοι και τους στέγασαν σε κοντέινερς "προσωρινά". Και για εκείνη την περίπτωση συγκεντρώθηκαν χρήματα. Αν πάρετε τον ηλεκτρικό για Πειραιά τα κοντέινερ με τους σεισμόπληκτους είναι ακόμα εκεί.

28 δις ευρώ θα δοθούν για τη στήριξη της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών από την κυβέρνηση. Αν δεν μπορείς να πληρώσεις ένα δάνειο σου παίρνουν το σπίτι, το αυτοκίνητο, σε βάζουν φυλακή. Αν η τράπεζα έχει πρόβλημα ρευστότητας και δεν μπορεί να εγγυηθεί για τα χρήματα που έχεις καταθέσει σε αυτήν απλά χρηματοδοτείται από το ελληνικό κράτος. Αν η τράπεζα δεσμεύει χρήματα τα οποία έχουμε δώσει εσύ και εγώ για να βοηθήσουμε έναν συνανθρωπο μας με συνέπεια αυτός να χάνει τη ζωή του ή να συνεχίζει να ζει στην ανέχεια ποια είναι τα μέτρα που παίρνει το ελληνικό κράτος;

Έβλεπα σήμερα μια συνέντευξη (θαρρώ πως ήταν επανάληψη) την οποία είχε πάρει ο Τζανετάκος (υποψήφιος νομάρχης Αττικής στις προτελευταίες νομαρχιακές εκλογές) από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Σε αυτήν ο Κ. Μητσοτάκης έλεγε ότι ήταν έγκλημα ο εκλογικός νόμος Κουτσόγιωργα που οδήγησε σε ακυβερνησία το 1990 τη χώρα. Δεν μπορώ να αντιληφθώ πόσο χειρότερη μπορεί να είναι μια οικουμενική κυβέρνηση από αυτή που έχουμε τώρα ή από την αυτήν που θα προκύψει μετά τις επόμενες εκλογές. Τι χειρότερο θα μπορούσαν να μας κάνουν;

Υ.Γ. Παρόλαυτα εμείς θα συνεχίσουμε να βοηθάμε όσους το έχουν ανάγκη. Αυτή τη στιγμή μας χρειάζεται η μικρή Κατερίνα. Περισσότερες πληροφορίες στο παραπάνω λινκ.

Στο Διεθνές το μαγαζί...

Στο Διεθνές το Μαγαζί πήγαν παρέα δυο χαζοί

και λέγαν τα δικά τους

Λέγαν για τους πολιτικούς πως μοιάζουν σαν τους ποντικούς

που τρώνε τα παιδιά τους

Στο Διεθνές το Μαγαζί μονολογούσαν οι χαζοί

για της ζωής το κρίμα

πως ειν’ ντροπή πως ειν’ ντροπή όλου του κόσμου οι σοφοί

να πουληθούν στο χρήμα

Και ένας νέος μοναχός αφουγκραζόταν σκεφτικός

παράμερα πιο πέρα

κι έλεγε να ‘τανε χαζοί όλοι οι άνθρωποι στη γη

θα βλέπαμε άσπρη μέρα

Στο Διεθνές το Μαγαζί γίνανε φέσι οι χαζοί

κι ελέγανε πως φτάνει

πως κάθε πόλεμο στη γη τον κάνουν οι λαθρέμποροι

και οι βιομηχάνοι

Στο Διεθνές το Μαγαζί μιλούσανε οι δυο χαζοί

γι αγάπη και ειρήνη

κι όμως οι άσοφοι σοφοί αφήνουν νηστικούς στη γη

και πάνε στη σελήνη

Και ένας νέος μοναχός αφουγκραζόταν σκεφτικός

παράμερα πιο πέρα

κι έλεγε να ‘τανε χαζοί όλοι οι άνθρωποι στη γη

θα βλέπαμε άσπρη μέρα

Στο Διεθνές το Μαγαζί γελούσανε οι δυο χαζοί

ελέγανε αστεία

Λέγαν πως ψέμα αν θες να πεις αν θέλεις να γελά κανείς

λέγε Δημοκρατία

Στο Διεθνές το Μαγαζί αφού τα ήπιαν οι χαζοί

τα είπαν κι ένα χέρι

λέγαν πως θα ‘ρθει η στιγμή να αγκαλιαστεί όλη η γη

με τ’ άσπρο περιστέρι

Και ένας νέος μοναχός αφουγκραζόταν σκεφτικός

παράμερα πιο πέρα

κι έλεγε να ‘τανε χαζοί όλοι οι άνθρωποι στη γη

θα βλέπαμε άσπρη μέρα

Έψαχνα τόσο καιρό να βρω έναν τρόπο να σχολιάσω τα όσα διαδραματίζονται στον κόσμο εντός και εκτός των συνόρων μας. Ακρίβεια, πετρέλαιο, διαφθορά, πόλεμοι...

Η παρουσία μου χθες σε μια συναυλία του Κώστα Χατζή με διευκόλυνε. Απλά σας παραθέτω το παραπάνω τραγούδι του με τους στίχους ακριβώς κάτω από το βιντεάκι. Δεν νομίζω ότι μπορώ να προσθέσω τίποτα περισσότερο. Ένα τραγούδι που γράφτηκε πριν 34 χρόνια και είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Φοβάμαι πως...

Περνάς 2 μήνες απόλυτης ηρεμίας. Φτάνεις στο σημείο να πιστέψεις ότι έχεις βγάλει από το μυαλό σου ότι σε χαλούσε όλο τον προηγούμενο χειμώνα! Και εκεί έρχεται μια στιγμή που ανατρέπονται όλα! Και "..γυρνάω στα ίδια λάθη..." που λέει και ο Γιαννάκης (ψάχνω παρέα παρεπιπτόντως για να πάω το Σάββατο που είναι το τελευταίο του βράδυ).

Τελικά δεν είναι εύκολο να ξεκολλήσεις. Ίσως γιατί δεν θέλεις να ξεκολλήσεις. Ίσως γιατί δεν θέλει να ξεκολλήσεις.

Αν τη βγάλουμε καθαρή και αυτόν το Σεπτέμβρη (κολομήνας τα έχουμε ξαναπεί) μετά δε έχουμε να φοβηθούμε τίποτα!!!